MDMA: De Reis van een Molecuul en de Ontwaking van een Levenspad

Inhoudsopgave:

1. Een kind in de schaduw
2. De onverwachte aanraking (19 jaar)
3. Het pad dat zich verder ontvouwde (1997–2022)
4. De reis van een molecule (1912–heden)
5. Mijn werk met de legale analoog (2022–2025)
6. Het abrupt einde (juli 2025)
7. De hoop die blijft bewegen
8. De volgende stap op mijn pad: de RINO-opleiding (2026)
9. Een gedeeld verhaal van heling
10. Reflectievragen

MDMA: De Reis van een Molecuul en de Ontwaking van een Levenspad

Soms lijkt het leven ons al heel vroeg in een richting te duwen waarvan we de betekenis pas vele jaren later kunnen begrijpen. Alsof er onder de oppervlakte een verborgen draad loopt die ons zachtjes meeneemt naar precies de plekken waar we iets te helen, te leren of te delen hebben.
De geschiedenis van MDMA en mijn eigen levenslijn kruisen elkaar op zo’n plek — bijna alsof deze molecule en ik al heel vroeg naar elkaar onderweg waren.

Een kind in de schaduw

Ik was tien toen de duisternis voor het eerst echt over me heen sloot. Wat later complex trauma bleek te zijn, voelde toen als een bodemloos gat. Ik had geen taal voor wat ik voelde, geen handen om me aan vast te houden, geen ademruimte.

Op een dag probeerde ik mezelf op te hangen. Ik herinner me vooral de stilte na de paniek — het moment waarop ik mezelf nét kon redden. Alsof er iets in mij zei: “Nog niet. Blijf.”

Maar het verdriet verdween niet. Het nestelde zich diep in me, als een onzichtbare wonde die me van binnenuit bleef verlammen.

En negen jaar later, op mijn negentiende, stond ik weer op een rand. Ontredderd. Leeg. Eenzaam op een manier die je niet kunt uitleggen zonder dat iemand het zelf heeft meegemaakt.

Ik weet nog hoe uitzichtloos het voelde — alsof mijn innerlijke landschap alleen nog bestond uit as en schaduw.

De onverwachte aanraking (19 jaar)

In die periode kreeg ik van iemand een half pilletje MDMA. Geen therapieruimte, geen voorbereiding, geen ritueel. Gewoon een onverwachte aanraking van het leven zelf.

Wat er toen gebeurde, voelde als een terugkeer naar iets wat ik altijd in me had gedragen maar nooit had kunnen bereiken:
een diep, warm contact met mezelf, en tegelijk een helder, open contact met de ander.

Het was alsof een deur die jarenlang op slot zat, voorzichtig openviel. Niet als vlucht, maar als herinnering.

Een herinnering aan levend zijn.
Aan voelen.
Aan verbonden zijn.

Die ervaring trok me in één beweging uit de depressieve periode waarin ik vastzat. Niet omdat MDMA een wondermiddel is — maar omdat het iets in mij liet ontwaken dat later het kompas van mijn leven zou worden.

Het pad dat zich verder ontvouwde (1997–2022)

Na die ervaring verdween MDMA volledig naar de achtergrond. Het leven nam me mee een andere richting op.

In 1997 maakte ik een spiritueel ontwaken door — een innerlijke verschuiving die me op het pad bracht van Jungiaans en filosofisch therapeutisch werk.

Vanaf dat moment volgde ik talloze opleidingen, trainingen en innerlijke scholing. Mijn focus verschoof naar archetypen, delenwerk, bewustzijnsontwikkeling, diepte- en boeddhistische psychologie en zingeving.

MDMA speelde al die jaren geen enkele rol meer in mijn leven.

Het was een stille herinnering, ergens diep weggestopt in mijn geschiedenis.

Tot drie jaar geleden.

Tijdens een studie over IFS kwam het thema MDMA opnieuw naar voren — hoe deze molecule binnen delenwerk een helende rol kan spelen, hoe het de toegang tot kwetsbare delen verzacht en het zelfenergie vergroot.

Op dat moment voelde ik ineens die oude ervaring van mijn negentiende weer helder resoneren. Alsof mijn lichaam zei:
“Dit heb je ooit gevoeld. Dit is helend. Dit hoort bij jouw pad.”

En precies daar begon mijn reis met MDMA opnieuw — dit keer niet als toevallige aanraking, maar als bewuste, professionele roeping.

De reis van een molecule (1912–heden)

MDMA zelf begon zijn reis veel eerder.

• 1912 — gesynthetiseerd door Merck, zonder bestemming
• Jaren ’70 — herontdekt door Sasha Shulgin, die het aan therapeut Leo Zeff gaf
• 1980–1985 — gebruikt in honderden therapeutische sessies, o.a. bij koppels, trauma, rouw
• 1985 — verboden
• 1990–nu — onderzoek groeit, met sterke resultaten bij PTSS

De molecule vond daarna zijn weg via spirituele gemeenschappen, de house- en ravecultuur, en uiteindelijk opnieuw naar de therapeutische wereld.

Mijn werk met de legale analoog (2022–2025)

Drie jaar geleden ontstond er een nieuw venster: een legale analoog van MDMA, veilig, zuiver en toegankelijk voor begeleid werk.

Daardoor kon ik in relatief korte tijd meer dan 300 therapeutische psychedelische sessies begeleiden.

Ik zag mensen hun hart weer voelen.
Ik zag muren die jaren niet bewogen, zacht worden.
Ik zag hoe trauma’s die ooit te groot waren om te benaderen, in het licht kwamen.

Het voelde alsof wat mij op mijn negentiende werd gegeven, nu door mij kon worden doorgegeven aan anderen — met zorg, met ethiek, met bedding.

Het abrupt einde (juli 2025)

Toen veranderde de wet.

In juli 2025 werd de analoog verboden.
Van de ene op de andere dag viel een heel veld van zorgvuldig ontwikkeld werk stil.

Het voelde alsof een stroming die net begonnen was te stromen, weer werd teruggedrongen onder de grond.

De hoop die blijft bewegen

Toch is het verhaal niet voorbij.

In meerdere landen staat MDMA kort voor erkenning als officiële behandelvorm voor PTSS en complex trauma. En ook hier groeit de verwachting dat MDMA-ondersteunde therapie binnen enkele jaren onderdeel wordt van de GGZ.

Daarnaast blijft harm reduction mogelijk:

Mensen die zelf MDMA laten testen op zuiverheid kunnen nog steeds een sessie boeken waarin ik het therapeutisch proces begeleid.

Veiligheid, integriteit en zorgvuldigheid blijven daarbij centraal staan.

De volgende stap op mijn pad: de RINO-opleiding (2026)

En nu opent er iets nieuws: in 2026 start bij RINO de eerste erkende en geaccrediteerde verdiepingsopleiding Therapeutisch Werken met Psychedelica in Nederland.

Het voelt als de logische volgende fase van mijn pad — het pad dat begon op die ingrijpende avond toen ik negentien was, en dat zich al die jaren heeft ontvouwd door mijn eigen heling én door het begeleiden van honderden anderen.

Een gedeeld verhaal van heling

Als ik terugkijk, zie ik een soort stille synchronie:

• een molecule die bijna een eeuw lang moest wachten om zijn helende potentieel te laten zien,
• een kind dat zichzelf nog net kon redden,
• een jongen die op zijn negentiende een eerste glimp kreeg van verbondenheid,
• een therapeut die later zijn roeping vond in het begeleiden van innerlijke reizen.

Het is alsof MDMA en ik elkaar hebben gevonden op precies het kruispunt waar pijn en hoop elkaar raken.

En misschien is dat wel de essentie van dit alles:
dat heling nooit lineair is,
maar een reeks van stille aanrakingen, ontluikende herinneringen en onverwachte ontmoetingen —
een reis waarin de ziel telkens opnieuw fluistert:

“Blijf.
Je bent nog niet klaar.
Er is nog iets dat door jou heen wil groeien.”

Reflectievragen

1. Welke momenten in jouw leven voelen achteraf als kruispunten — plaatsen waar je ineens een andere richting insloeg?
2. Waar in jouw geschiedenis fluisterde het leven zachtjes: “Blijf nog even”?
3. Welke oude ervaringen vragen misschien opnieuw om gezien te worden, nu vanuit een wijzer, volwassener Zelf?
4. Wat is een deur in jou die ooit openging, en misschien weer gesloten is — maar waarvan je voelt dat ze opnieuw mag bewegen?
5. Welke rol speelt verbondenheid (met jezelf, anderen, of iets groters) in jouw eigen helingsreis?